Madame Primula

Community Art, Durftevragen, Ideeënfontein en meer...

Mijn naam is Marrije Prins (@Madame Primula). Hier verzamel ik alles wat me raakt. Zowel in mijn werk als prive.

Denk je dat ik iets voor je kan betekenen als schrijver, begeleider of ideeënfontein?

Bel +31(0)6-46120474 of mail marrije at madameprimula.nl. Meer weten over wat ik doe? Kijk onder 'Meer...'

Search

Meer...

Mijn tweets

Vind mij op

Wat ik leuk vind

More liked posts

Wat een heerlijk fijn en vrolijk filmpje maakte Jacqueline Slenders (@BureauNien) over de #durftevragen sessie die zij laatst organiseerde bij Galerie Weert. Een feestje was het! Voor mij en voor de deelnemers. Ben heel benieuwd hoe het Ankie, Ankie, Linda, Resy, Lieke en Karin zal vergaan de komende maanden. 

Link
 View high resolution
Medio 2010 trad ik toe tot een bijzondere groep mensen. Hoewel er een aannamestop was werd ik door Lisa Portengen herkend als Durftevragen begeleider. Super blij was ik. Niet alleen omdat ik heel graag met de Durftevragen methodiek wilde gaan werken, maar ook omdat de DTV’ers mij allemaal zo ontzettend leuk leken. Anderhalf jaar en meer dan 30 sessies verder ben ik nog steeds blij. Omdat Durftevragen mij inspiratie, energie en plezier blijft geven, omdat ik meer dan 250 dromen van mensen een stapje verder heb mogen helpen en omdat ik mij echt verbonden weet. Met het Durftevragen team komen we sinds een tijd elke maand bij elkaar. We willen elkaar nog beter leren kennen en we willen met Durftevragen een slag maken. Omdat we geloven dat we met deze groep mensen veel meer voor elkaar kunnen krijgen dan we nu al doen. Punt is wel dat ik over 34 dagen voor 4 maanden in Buenos Aires zit. No work, all play. *werpt gelukzalige blik in de einder* Maar hoe moet dat dan met mij en het Durftevragen team net nu we de koppen bij elkaar gaan steken voor een super-boost? Vorige week donderdag zaten we weer bij elkaar. We besloten een Durftevragen sessietje te doen. Ik zag mijn kans schoon: ‘Hoe kan ik in Buenos Aires op een leuke, lieve en ludieke manier een verbinding met jou maken?’  Wat een fijne vraag! Maar vooral wat een fijne antwoorden. Kreeg ik toch zomaar een kijkje in de levens en liefdes van mijn mede-dtv’ers. Een kijkje dat ik nog niet eerder had gehad. Voila! Van Herman Maak foto’s van de lucht/wolken. Schrijf een gedicht. Van Piet Bezoek het graf van Astor Piazolla en leg er een klaproos neer. Zoek een Spaans roddelblad met een artikel over Maxima. In BA is een NL automatiek. Ga daar eens heen om te kijken en te snacken. Wat vinden de mensen daar van de automatiek? Interview een NL die daar woont over heimwee. Vraag op straat wie Carel Kraayenhof kent en film dat. Van Nils Leg in een van de vakjes van de NL automatiek een DTV post-it pakketje, maak daar een foto van en stuur me die toe. Lees in het NL een monoloog voor uit jouw toneelstuk, vraag twee dansers te luisteren om jouw vervolgens te kunnen laten zien, in hun dans, wat ze daarbij voelden. Zet een speurtocht uit door heel BA waardoor ik kan zien dat het jouw spoor is/was. Zorg dat je met authentieke, lokale producten bij iemand thuis les krijgt in een traditioneel recept en kook dat bij terugkomst samen met ons. Van Fanny Deel je ervaringen hoe het is om de Tango te leren. Misschien ga ik het dan ooit ook leren. Ga de foto opdrachten ‘Anders kijken’ van Else Kramer doen. Maak een lijstje van de mooiste bedrijven en projecten die ik kan bezoeken op mijn reis door Zuid-Amerika. Vind het allermooiste Spaanse woord en deel het moment waarop je het hoorde. Laat weten hoe het met je gaat als je een hele mooie lucht ziet Ga op zoek naar de ‘verloren’ tweelingbroer/-zus van ons allen. Schrijf verhalen over mensen die hun eerste indruk helemaal teniet doen. Van Jan Peter Zoek de link tussen Che Guevara en Evita en bouw daar een verhaal om heen. Zoek een rustig plekje op en speel Evita af. Bestel een ‘Parilla’, de echte, en eet het allemaal op. Mag ook samen met iemand anders. Ga weg uit BA en reis naar Salta en omgeving. Van Sander Dek je oren af en schrijf over wat je ziet. Dek je ogen af en schrijf over wat je hoort. Overnacht een keer via couchsurfing.com en vertel me hoe het was. Ga op een pleintje zitten. Luister op je Ipod naar Oblivion van Astor Piazolla en schrijf een scène uit een niet bestaand stuk op. Doe de opdrachten van ‘Wie is de mol? 2011’ Maak een filmpje van een violist op straat en schrijf over zijn verhaal. Van Juul Eet een hotdog met chips. Vind 5 versies van ‘un tango y nada mas’. Koop een ventilator en neem die overal mee naar toe. Van Ingeborg Door in je dankbaarheidsdagboek per dag 5 dingen op te schrijven waar je dankbaar voor bent, Door te denken aan de regenboog en je af te vragen welke kleur er in je opkomt en wat dat met je doet. Door af en toe filmpjes te delen op je site.

Medio 2010 trad ik toe tot een bijzondere groep mensen. Hoewel er een aannamestop was werd ik door Lisa Portengen herkend als Durftevragen begeleider. Super blij was ik. Niet alleen omdat ik heel graag met de Durftevragen methodiek wilde gaan werken, maar ook omdat de DTV’ers mij allemaal zo ontzettend leuk leken.

Anderhalf jaar en meer dan 30 sessies verder ben ik nog steeds blij. Omdat Durftevragen mij inspiratie, energie en plezier blijft geven, omdat ik meer dan 250 dromen van mensen een stapje verder heb mogen helpen en omdat ik mij echt verbonden weet.

Met het Durftevragen team komen we sinds een tijd elke maand bij elkaar. We willen elkaar nog beter leren kennen en we willen met Durftevragen een slag maken. Omdat we geloven dat we met deze groep mensen veel meer voor elkaar kunnen krijgen dan we nu al doen.

Punt is wel dat ik over 34 dagen voor 4 maanden in Buenos Aires zit. No work, all play. *werpt gelukzalige blik in de einder* Maar hoe moet dat dan met mij en het Durftevragen team net nu we de koppen bij elkaar gaan steken voor een super-boost?

Vorige week donderdag zaten we weer bij elkaar. We besloten een Durftevragen sessietje te doen. Ik zag mijn kans schoon: ‘Hoe kan ik in Buenos Aires op een leuke, lieve en ludieke manier een verbinding met jou maken?’

 Wat een fijne vraag! Maar vooral wat een fijne antwoorden. Kreeg ik toch zomaar een kijkje in de levens en liefdes van mijn mede-dtv’ers. Een kijkje dat ik nog niet eerder had gehad. Voila!

Van Herman

  • Maak foto’s van de lucht/wolken.
  • Schrijf een gedicht.

Van Piet

  • Bezoek het graf van Astor Piazolla en leg er een klaproos neer.
  • Zoek een Spaans roddelblad met een artikel over Maxima.
  • In BA is een NL automatiek. Ga daar eens heen om te kijken en te snacken. Wat vinden de mensen daar van de automatiek?
  • Interview een NL die daar woont over heimwee.
  • Vraag op straat wie Carel Kraayenhof kent en film dat.

Van Nils

  • Leg in een van de vakjes van de NL automatiek een DTV post-it pakketje, maak daar een foto van en stuur me die toe.
  • Lees in het NL een monoloog voor uit jouw toneelstuk, vraag twee dansers te luisteren om jouw vervolgens te kunnen laten zien, in hun dans, wat ze daarbij voelden.
  • Zet een speurtocht uit door heel BA waardoor ik kan zien dat het jouw spoor is/was.
  • Zorg dat je met authentieke, lokale producten bij iemand thuis les krijgt in een traditioneel recept en kook dat bij terugkomst samen met ons.

Van Fanny

  • Deel je ervaringen hoe het is om de Tango te leren. Misschien ga ik het dan ooit ook leren.
  • Ga de foto opdrachten ‘Anders kijken’ van Else Kramer doen.
  • Maak een lijstje van de mooiste bedrijven en projecten die ik kan bezoeken op mijn reis door Zuid-Amerika.
  • Vind het allermooiste Spaanse woord en deel het moment waarop je het hoorde.
  • Laat weten hoe het met je gaat als je een hele mooie lucht ziet
  • Ga op zoek naar de ‘verloren’ tweelingbroer/-zus van ons allen.
  • Schrijf verhalen over mensen die hun eerste indruk helemaal teniet doen.

Van Jan Peter

  • Zoek de link tussen Che Guevara en Evita en bouw daar een verhaal om heen.
  • Zoek een rustig plekje op en speel Evita af.
  • Bestel een ‘Parilla’, de echte, en eet het allemaal op. Mag ook samen met iemand anders.
  • Ga weg uit BA en reis naar Salta en omgeving.

Van Sander

  • Dek je oren af en schrijf over wat je ziet. Dek je ogen af en schrijf over wat je hoort.
  • Overnacht een keer via couchsurfing.com en vertel me hoe het was.
  • Ga op een pleintje zitten. Luister op je Ipod naar Oblivion van Astor Piazolla en schrijf een scène uit een niet bestaand stuk op.
  • Doe de opdrachten van ‘Wie is de mol? 2011’
  • Maak een filmpje van een violist op straat en schrijf over zijn verhaal.

Van Juul

  • Eet een hotdog met chips.
  • Vind 5 versies van ‘un tango y nada mas’.
  • Koop een ventilator en neem die overal mee naar toe.

Van Ingeborg

  • Door in je dankbaarheidsdagboek per dag 5 dingen op te schrijven waar je dankbaar voor bent,
  • Door te denken aan de regenboog en je af te vragen welke kleur er in je opkomt en wat dat met je doet.
  • Door af en toe filmpjes te delen op je site.

Link
 View high resolution
‘Volgens mij sta jij gewoon in de wacht’, zei ze. Ik wist niet waarom, maar ik wist dat het waar was. ‘Je klinkt alsof je op het vliegveld staat, alsof je lang moet wachten op je vlucht en nu ineens niet meer weet wat je moet of waar je zin in hebt.’ Ze kon het niet zien, want we belden met elkaar, maar ik knikte instemmend.  Zo is het precies. Halverwege dit jaar bedacht ik mij dat het einde van de klus waar ik al anderhalf jaar aan werk in zicht kwam. Het leek me slim om op tijd werk te maken van het vinden van een nieuwe uitdaging dus ik toog aan de slag. Maar wat wilde ik gaan doen? Ik wist het niet precies. Toch maakte ik een lijstje met doelen en wensen en deelde dat met een paar mensen. Er volgden gesprekken met kansen en nummers van nieuwe contacten, maar op de een of andere manier kregen de dingen geen gevolg. Ik keek het eens aan en zag dat dat vooral aan mijzelf lag. Ik kon doorpakken, maar ik deed het niet. ‘Waarom? Waarom ga ik niet wat harder aan de slag?’ vroeg ik een vriendin. Ze dacht even na, keek me onderzoekend aan en zei ‘Volgens mij moet jij de teugels eens wat laten vieren.’ Ik wist niet waarom, maar ik wist dat het waar was. Ik liet de teugels wat vieren en deed een paar dagen even helemaal niets, nergens achteraan jagen, geen nieuwe nummers bellen. Het voelde goed, dat even helemaal niets en in dat niets borrelde een oude wens omhoog. Eentje die ik al jaren koester, maar niet najaag. Wat zou ik graag eens opgaan in een leven ergens anders. Lekker rustig, voor een tijdje, vanuit een eigen appartementje en dan niet zoveel hoeven. Hooguit een beetje schrijven aan een boek dat al heel lang tegen de binnenkant van mijn schedel tikt. Misschien was het wel niet zo erg dat die klus afliep, dat ik niet zo hard op zoek ging naar iets anders, dat ik niet zo goed wist wat ik hier wilde, want wat ik wilde was elders. ‘Misschien moet je gewoon een ticket boeken’, zei een andere vriendin. We zaten in de auto op weg naar een verjaardag. Ze zei het tussen neus en lippen en ik wist niet waarom, maar ik wist dat het waar was. Twee dagen later had ik mijn ticket geboekt. 4 maanden Buenos Aires. Middenin de winter vertrekken naar de zomer. Zonder plan, maar met de intentie om te zijn en te zien wat er komt. Ik vertrek 5 januari en ik kan bijna niet wachten. En zo is het dus precies. Ik ben mijn grootste klus aan het afronden en tegelijkertijd ben ik mij aan het voorbereiden op mijn vertrek. Ik sta met het ene been in NL en met het andere in Argentinie. Terwijl het nog zeven weken duurt voor ik ga. Zeven weken waarin eigenlijk alles mogelijk is. Waarin ik kan doen alsof ik nu al daar ben of allerlei losse eindjes hier af kan maken. Gisteren heb ik voor het eerst in maanden al mijn oud papier weg gebracht. En alle dingen die ik niet meer draag in de zak van max gestopt. En een jurk omgezoomd die ik wil dragen in BA. En mijn boekenkast weer op orde gemaakt. Allemaal kleine klusjes waar ik anders nooit aan toe kom. Van de week ga ik mijn visitekaartjes in een excel bestand zetten en mijn administratie he-le-maal bijwerken. ‘Maar ik zou toch ook nog wel een beetje geld willen verdienen de komende weken’, zei ik tegen die vriendin van die wachtstand-theorie. ‘Maar waarom ga je dan niet allemaal losse eindjes voor andere mensen regelen? Ik heb zelf ook nog een klusje liggen waar ik al maanden tegenaan hik. Iets met Gmail en Yahoo en contacten en synchroniseren en gedoe. Zou je dat voor een lief prijsje voor me willen doen?’ Weer knikte ik instemmend. Meestal weet ik wat ik wil en jaag ik dat ook na. Nu is dat ook zo alleen heb ik nog wat tijd over. Tijd om allerlei losse eindjes aan elkaar te knopen. Mijn eindjes en andermans eindjes. Zouden er nog meer mensen kleine klusjes hebben liggen? Dingen waar ze nooit aan toe komen, maar die ze wel graag -misschien wel voor het einde van het jaar- gedaan willen hebben? Voor een lief prijsje? Ik ga eens wat rondvragen.  

‘Volgens mij sta jij gewoon in de wacht’, zei ze. Ik wist niet waarom, maar ik wist dat het waar was. ‘Je klinkt alsof je op het vliegveld staat, alsof je lang moet wachten op je vlucht en nu ineens niet meer weet wat je moet of waar je zin in hebt.’ Ze kon het niet zien, want we belden met elkaar, maar ik knikte instemmend. 

Zo is het precies.

Halverwege dit jaar bedacht ik mij dat het einde van de klus waar ik al anderhalf jaar aan werk in zicht kwam. Het leek me slim om op tijd werk te maken van het vinden van een nieuwe uitdaging dus ik toog aan de slag. Maar wat wilde ik gaan doen? Ik wist het niet precies. Toch maakte ik een lijstje met doelen en wensen en deelde dat met een paar mensen. Er volgden gesprekken met kansen en nummers van nieuwe contacten, maar op de een of andere manier kregen de dingen geen gevolg. Ik keek het eens aan en zag dat dat vooral aan mijzelf lag. Ik kon doorpakken, maar ik deed het niet.

‘Waarom? Waarom ga ik niet wat harder aan de slag?’ vroeg ik een vriendin. Ze dacht even na, keek me onderzoekend aan en zei ‘Volgens mij moet jij de teugels eens wat laten vieren.’ Ik wist niet waarom, maar ik wist dat het waar was.

Ik liet de teugels wat vieren en deed een paar dagen even helemaal niets, nergens achteraan jagen, geen nieuwe nummers bellen. Het voelde goed, dat even helemaal niets en in dat niets borrelde een oude wens omhoog. Eentje die ik al jaren koester, maar niet najaag. Wat zou ik graag eens opgaan in een leven ergens anders. Lekker rustig, voor een tijdje, vanuit een eigen appartementje en dan niet zoveel hoeven. Hooguit een beetje schrijven aan een boek dat al heel lang tegen de binnenkant van mijn schedel tikt. Misschien was het wel niet zo erg dat die klus afliep, dat ik niet zo hard op zoek ging naar iets anders, dat ik niet zo goed wist wat ik hier wilde, want wat ik wilde was elders.

‘Misschien moet je gewoon een ticket boeken’, zei een andere vriendin. We zaten in de auto op weg naar een verjaardag. Ze zei het tussen neus en lippen en ik wist niet waarom, maar ik wist dat het waar was.

Twee dagen later had ik mijn ticket geboekt. 4 maanden Buenos Aires. Middenin de winter vertrekken naar de zomer. Zonder plan, maar met de intentie om te zijn en te zien wat er komt. Ik vertrek 5 januari en ik kan bijna niet wachten.

En zo is het dus precies.

Ik ben mijn grootste klus aan het afronden en tegelijkertijd ben ik mij aan het voorbereiden op mijn vertrek. Ik sta met het ene been in NL en met het andere in Argentinie. Terwijl het nog zeven weken duurt voor ik ga. Zeven weken waarin eigenlijk alles mogelijk is. Waarin ik kan doen alsof ik nu al daar ben of allerlei losse eindjes hier af kan maken.

Gisteren heb ik voor het eerst in maanden al mijn oud papier weg gebracht. En alle dingen die ik niet meer draag in de zak van max gestopt. En een jurk omgezoomd die ik wil dragen in BA. En mijn boekenkast weer op orde gemaakt. Allemaal kleine klusjes waar ik anders nooit aan toe kom. Van de week ga ik mijn visitekaartjes in een excel bestand zetten en mijn administratie he-le-maal bijwerken.

‘Maar ik zou toch ook nog wel een beetje geld willen verdienen de komende weken’, zei ik tegen die vriendin van die wachtstand-theorie. ‘Maar waarom ga je dan niet allemaal losse eindjes voor andere mensen regelen? Ik heb zelf ook nog een klusje liggen waar ik al maanden tegenaan hik. Iets met Gmail en Yahoo en contacten en synchroniseren en gedoe. Zou je dat voor een lief prijsje voor me willen doen?’ Weer knikte ik instemmend.

Meestal weet ik wat ik wil en jaag ik dat ook na. Nu is dat ook zo alleen heb ik nog wat tijd over. Tijd om allerlei losse eindjes aan elkaar te knopen. Mijn eindjes en andermans eindjes. Zouden er nog meer mensen kleine klusjes hebben liggen? Dingen waar ze nooit aan toe komen, maar die ze wel graag -misschien wel voor het einde van het jaar- gedaan willen hebben? Voor een lief prijsje? Ik ga eens wat rondvragen.  

Link
 View high resolution
Het blijft een wonderlijke ervaring. Gisteren stond Monologica in de grote zaal van het MC Theater. Het was druk. Ik had wel wat mensen uitgenodigd, maar er zaten veel meer mensen in de zaal dan ik verwacht had. Dan ik kende ook. Een gek idee. Dat mensen naar een toneelstuk kijken dat ik geschreven heb, waar anderen mee aan de slag zijn gegaan en dat ik die mensen dan niet ken. Dat publiek. Raar. Niet vervelend, maar wel raar. Ik merk dat ik nog niet helemaal kan verwoorden hoe bijzonder ik het allemaal vind. Dus maar even een hele mooie foto van het decor. Met dank aan Poal Cairo, een van de hoofdrolspelers.

Het blijft een wonderlijke ervaring. Gisteren stond Monologica in de grote zaal van het MC Theater. Het was druk. Ik had wel wat mensen uitgenodigd, maar er zaten veel meer mensen in de zaal dan ik verwacht had. Dan ik kende ook. Een gek idee. Dat mensen naar een toneelstuk kijken dat ik geschreven heb, waar anderen mee aan de slag zijn gegaan en dat ik die mensen dan niet ken. Dat publiek. Raar. Niet vervelend, maar wel raar.

Ik merk dat ik nog niet helemaal kan verwoorden hoe bijzonder ik het allemaal vind. Dus maar even een hele mooie foto van het decor. Met dank aan Poal Cairo, een van de hoofdrolspelers.

Link
 View high resolution
Wat ik zo ontzettend cool vind aan het feit dat 2 november Monologica voor het eerst op de planken wordt gebracht, is dat ik alle stress en gedoe al maanden geleden doorstaan heb. Vroeger, toen ik nog producties ‘draaide’ had ik tot op het laatste moment wel een klusje van het een of ander voor we ‘los konden gaan’. Nog even het draaiboek aanpassen, de laatste wijzigingen doorbellen en geld pinnen voor alle contante betalingen. Tot op het allerlaatst was ik druk in de weer. Nu is dat helemaal niet zo. Als schrijver van een stuk ben je -blijkbaar- als eerste klaar. Klinkt simpel, maar ik heb er nooit bij stil gestaan. Terwijl de acteurs nog drukdoende zijn met de tekst, de decorbouwer nog een likje verf aanbrengt, de regisseur nog wat met de technicus bespreekt en de productieleider met zijn telefoon vergroeid heen en weer pendelt tussen locaties, zit ik met mijn hoofd in de wolken een toitoitoi-tje te verzinnen om iedereen nog even te laten merken hoe blij ik met ze ben. Vandaag was ik aanwezig bij een repetitie. Ik viel er middenin en het was prachtig. Ik weet niet waar het door komt, maar Ruurt, de regisseur, heeft mijn stuk he-le-maal in de smiezen. Ik hoor hem de spelers iets uitleggen over ‘mijn’ personages alsof hij een directe verbinding heeft met mijn hoofd. Wonderbaarlijk.  Ik heb maar een deel gezien en wat ik zag was nog niet af, maar het smaakte wel naar meer. Ik roep steeds dat mijn stuk woensdag in premiere gaat, maar eigenlijk is dat niet waar. Hollandse Nieuwe is een plek waar nieuwe makers en schrijvers de kans krijgen nieuw werk-in-wording te laten zien. De stukken die geselecteerd zijn worden met liefde en aandacht door professionele acteurs, regisseurs, dramaturgen, vormgevers en technici klaargestoomd tot geënsceneerde readings. Geen enkel stuk is af-af tijdens het festival. Ook het mijne niet, maar dat maakt mijn verwondering er niet minder om. Ik kan nog steeds niet geloven dat Gerda Havertong straks door een decor danst dat voor haar gemaakt werd terwijl ze zo af en toe een door mij verzonnen woord gebruikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Wat ik zo ontzettend cool vind aan het feit dat 2 november Monologica voor het eerst op de planken wordt gebracht, is dat ik alle stress en gedoe al maanden geleden doorstaan heb. Vroeger, toen ik nog producties ‘draaide’ had ik tot op het laatste moment wel een klusje van het een of ander voor we ‘los konden gaan’. Nog even het draaiboek aanpassen, de laatste wijzigingen doorbellen en geld pinnen voor alle contante betalingen. Tot op het allerlaatst was ik druk in de weer.

Nu is dat helemaal niet zo. Als schrijver van een stuk ben je -blijkbaar- als eerste klaar. Klinkt simpel, maar ik heb er nooit bij stil gestaan. Terwijl de acteurs nog drukdoende zijn met de tekst, de decorbouwer nog een likje verf aanbrengt, de regisseur nog wat met de technicus bespreekt en de productieleider met zijn telefoon vergroeid heen en weer pendelt tussen locaties, zit ik met mijn hoofd in de wolken een toitoitoi-tje te verzinnen om iedereen nog even te laten merken hoe blij ik met ze ben.

Vandaag was ik aanwezig bij een repetitie. Ik viel er middenin en het was prachtig. Ik weet niet waar het door komt, maar Ruurt, de regisseur, heeft mijn stuk he-le-maal in de smiezen. Ik hoor hem de spelers iets uitleggen over ‘mijn’ personages alsof hij een directe verbinding heeft met mijn hoofd. Wonderbaarlijk. 

Ik heb maar een deel gezien en wat ik zag was nog niet af, maar het smaakte wel naar meer. Ik roep steeds dat mijn stuk woensdag in premiere gaat, maar eigenlijk is dat niet waar. Hollandse Nieuwe is een plek waar nieuwe makers en schrijvers de kans krijgen nieuw werk-in-wording te laten zien. De stukken die geselecteerd zijn worden met liefde en aandacht door professionele acteurs, regisseurs, dramaturgen, vormgevers en technici klaargestoomd tot geënsceneerde readings. Geen enkel stuk is af-af tijdens het festival. Ook het mijne niet, maar dat maakt mijn verwondering er niet minder om. Ik kan nog steeds niet geloven dat Gerda Havertong straks door een decor danst dat voor haar gemaakt werd terwijl ze zo af en toe een door mij verzonnen woord gebruikt alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Link
View high resolution
Ooit deed ik een poging om in 1 maand een roman te schrijven. Verschrikkelijk mislukt, maar het was wel heel erg leuk om mee te doen met National Novel Writing Month. Vanaf 1 november proberen 200.000 mensen van over de hele wereld (en duizenden in NL) om 50.000 woorden in 30 dagen op papier te krijgen. Ook zin in een schrijf-feestje? 

Ooit deed ik een poging om in 1 maand een roman te schrijven. Verschrikkelijk mislukt, maar het was wel heel erg leuk om mee te doen met National Novel Writing Month. Vanaf 1 november proberen 200.000 mensen van over de hele wereld (en duizenden in NL) om 50.000 woorden in 30 dagen op papier te krijgen. Ook zin in een schrijf-feestje? 

Link
View high resolution
November = Movember. Mannen over de hele wereld worden gevraagd om hun snor te laten groeien om geld in te zamelen voor de gezondheid van ‘de man’. Ik ben geen man, maar jij wel? Kijk eens op de site van Movember Nederland :-)

November = Movember. Mannen over de hele wereld worden gevraagd om hun snor te laten groeien om geld in te zamelen voor de gezondheid van ‘de man’. Ik ben geen man, maar jij wel? Kijk eens op de site van Movember Nederland :-)

Link
View high resolution
Ik houd van de dialoog-methodiek. Wanneer je met elkaar in dialoog treedt (in plaats van in debat) ontstaat er verbinding. Door het delen van persoonlijke ervaringen, ideeën en door te zoeken naar overeenkomsten in plaat van verschillen leren gesprekspartners elkaar beter en anders kennen. Waardoor er aan tafel ruimte ontstaat. Ruimte voor een nieuwe blik, voor reflectie, voor samenwerking. Zo ook gisteren. Olga Plokhooij en Femke Zwaal van Nieuwe Maan Netwerk hadden mij gevraagd om als gespreksleider aan te schuiven tijdens het MBO-Koplopers overleg van MVO Nederland. 50 managers van 30 grote bedrijven, allen koplopers op het gebied van Maatschappelijk Betrokken Ondernemen, kwamen bijeen om hun krachten te bundelen rond maatschappelijke vraagstukken als Mantelzorg, Armoede en Leefbaarheid. Rondom verschillende thematafels gingen mensen met elkaar in dialoog op zoek naar een manier om, samen, een actieve bijdrage te leveren aan het thema van hun tafel. Ik was gespreksleider van de tafel Mantelzorg en aan mijn tafel zaten managers van onder andere KPN, KPMG, Aegon, Alliander, maar ook het VSB Fonds. Een mooie en vooral diverse groep mannen en vrouwen met allemaal hun eigen vragen, ideeën, krachten en vooral ook belangen. Hoe een groep ervaren professionals-in-overtuigen naar elkaar te laten luisteren op zoek naar verbinding? De kern van de dialoog-methodiek is voor mij de persoonlijke inbreng. Wat wil jij, vanuit jezelf als mens (en dus niet perse als vertegenwoordiger van een organisatie), met de rest van de tafel delen over het onderwerp? Op advies van Joep Verboeket (ook een dialoog-begeleider) begon ik daar gisteren de kennismaking mee. Wie ben je en wat is jouw persoonlijke ervaring met Mantelzorg? Een spannende vraag recht in het hart. En het werkte! De een vertelde over de verzorging van een zieke vriend in de polder, de ander deelde de terminale fase van zijn moeder. Het was bijzonder. Bijzonder omdat mensen zo bereid waren om te delen en bijzonder omdat bleek dat bijna iedereen aan tafel wel een keer mantelzorger was geweest. Waarmee gelijk duidelijk werd hoe urgent het thema is. Een fijne start van een constructief gesprek. In november gaan 20.000 met elkaar aan tafel en in gesprek tijdens de Dag van de Dialoog. Wat zal dat allemaal voor moois opleveren?

Ik houd van de dialoog-methodiek. Wanneer je met elkaar in dialoog treedt (in plaats van in debat) ontstaat er verbinding. Door het delen van persoonlijke ervaringen, ideeën en door te zoeken naar overeenkomsten in plaat van verschillen leren gesprekspartners elkaar beter en anders kennen. Waardoor er aan tafel ruimte ontstaat. Ruimte voor een nieuwe blik, voor reflectie, voor samenwerking.

Zo ook gisteren.

Olga Plokhooij en Femke Zwaal van Nieuwe Maan Netwerk hadden mij gevraagd om als gespreksleider aan te schuiven tijdens het MBO-Koplopers overleg van MVO Nederland. 50 managers van 30 grote bedrijven, allen koplopers op het gebied van Maatschappelijk Betrokken Ondernemen, kwamen bijeen om hun krachten te bundelen rond maatschappelijke vraagstukken als Mantelzorg, Armoede en Leefbaarheid. Rondom verschillende thematafels gingen mensen met elkaar in dialoog op zoek naar een manier om, samen, een actieve bijdrage te leveren aan het thema van hun tafel.

Ik was gespreksleider van de tafel Mantelzorg en aan mijn tafel zaten managers van onder andere KPN, KPMG, Aegon, Alliander, maar ook het VSB Fonds. Een mooie en vooral diverse groep mannen en vrouwen met allemaal hun eigen vragen, ideeën, krachten en vooral ook belangen. Hoe een groep ervaren professionals-in-overtuigen naar elkaar te laten luisteren op zoek naar verbinding?

De kern van de dialoog-methodiek is voor mij de persoonlijke inbreng. Wat wil jij, vanuit jezelf als mens (en dus niet perse als vertegenwoordiger van een organisatie), met de rest van de tafel delen over het onderwerp? Op advies van Joep Verboeket (ook een dialoog-begeleider) begon ik daar gisteren de kennismaking mee. Wie ben je en wat is jouw persoonlijke ervaring met Mantelzorg? Een spannende vraag recht in het hart. En het werkte! De een vertelde over de verzorging van een zieke vriend in de polder, de ander deelde de terminale fase van zijn moeder. Het was bijzonder. Bijzonder omdat mensen zo bereid waren om te delen en bijzonder omdat bleek dat bijna iedereen aan tafel wel een keer mantelzorger was geweest. Waarmee gelijk duidelijk werd hoe urgent het thema is. Een fijne start van een constructief gesprek.

In november gaan 20.000 met elkaar aan tafel en in gesprek tijdens de Dag van de Dialoog. Wat zal dat allemaal voor moois opleveren?

Link
View high resolution
Nog twee weken tot het Hollandse Nieuwe Festival. Spannend! Mijn jurk hangt klaar, de afspraak met de kapper is gemaakt, nu nog een volle zaal! Iedereen die mij de komende tijd mailt krijgt een reply met deze prachtige Rorschach-mij. Met dank aan het MC Theater!

Nog twee weken tot het Hollandse Nieuwe Festival. Spannend! Mijn jurk hangt klaar, de afspraak met de kapper is gemaakt, nu nog een volle zaal! Iedereen die mij de komende tijd mailt krijgt een reply met deze prachtige Rorschach-mij. Met dank aan het MC Theater!

Wat een prachtig mooi filmpje over Durftevragen ter gelegenheid van de lancering van het Durftevragen boek*. Ik was vandaag op de lancering (en tevens 5e verjaardag van Durftevragen) tijdens de Performa in de Jaarbeurs. Wat een mooi feest en wat een mooie mensen! Lieve Fanny en Nils: chapeau en dankdankdank!

*Inschrijven om het boek te kunnen ontvangen kan hier.

Link
 View high resolution
Sinds Paulette Smit mij in juni belde om te vertellen dat ‘Monologica’ geselecteerd is voor het Hollandse Nieuwe festival heb ik continu het gevoel jarig te zijn. Zo af en toe, op momenten dat ik het niet verwacht, krijg ik zomaar een cadeautje in mijn schoot geworpen. Zo was daar Renee, ‘mijn’ dramaturge, waarvan ik in onze gesprekken meer leerde over ‘het vak’, werd Gerda Havertong samen met Poal Cairo gecast om in mijn stuk te gaan spelen, hoorde ik dat ze dat tijdens het festival op de openingsdag mogen doen en blijkt dat ook nog eens in de Grote Zaal van het MC Theater te gaan gebeuren. Het kan niet op! Vandaag kreeg ik weer een cadeautje via de mail. Via Dinand Daling hoorde ik een tijdje terug over stand-up cartoonist, Robbert de Jong. Hoewel ik hem nooit eerder had ontmoet sprak het werk op zijn site me aan. Zo zeer zelfs dat ik hem adviseerde bij een partner uit mijn netwerk die op zoek was naar ‘iets voor een teamdag’. Zijn inzet bleek een succes dus toen ik een oproep kreeg waaruit bleek dat het NNF nog tekenaars zocht stuurde ik dat met een gerust hart naar hem door. Eenmaal op het NNF zag ik daar een jongen met een hippe zwarte bril en een tekenblok. Dat kon niet anders dan Robbert zijn. Het bleek hem inderdaad. Tijdens de verschillende lezingen en workshopsessies tekende hij a la minute treffende en ook grappige visualisaties van wat er allemaal gebeurde. We raakten aan de praat en hij bedankte mij voor mijn doorverwijzingen. Als hij ooit iets voor mij kon doen, dan hoorde hij dat graag. Een leuk aanbod, maar ik had geen idee. Tot ik de dag erna bedacht dat ik wel graag een illustratie van zijn hand wilde hebben voor ‘Monologica’.  Et voila! Dit is ‘m. Ik word er blij van als ik er naar kijk. En dat is heel wonderlijk gezien de tragiek in mijn stuk :-)

Sinds Paulette Smit mij in juni belde om te vertellen dat ‘Monologica’ geselecteerd is voor het Hollandse Nieuwe festival heb ik continu het gevoel jarig te zijn. Zo af en toe, op momenten dat ik het niet verwacht, krijg ik zomaar een cadeautje in mijn schoot geworpen. Zo was daar Renee, ‘mijn’ dramaturge, waarvan ik in onze gesprekken meer leerde over ‘het vak’, werd Gerda Havertong samen met Poal Cairo gecast om in mijn stuk te gaan spelen, hoorde ik dat ze dat tijdens het festival op de openingsdag mogen doen en blijkt dat ook nog eens in de Grote Zaal van het MC Theater te gaan gebeuren. Het kan niet op!

Vandaag kreeg ik weer een cadeautje via de mail. Via Dinand Daling hoorde ik een tijdje terug over stand-up cartoonist, Robbert de Jong. Hoewel ik hem nooit eerder had ontmoet sprak het werk op zijn site me aan. Zo zeer zelfs dat ik hem adviseerde bij een partner uit mijn netwerk die op zoek was naar ‘iets voor een teamdag’. Zijn inzet bleek een succes dus toen ik een oproep kreeg waaruit bleek dat het NNF nog tekenaars zocht stuurde ik dat met een gerust hart naar hem door. Eenmaal op het NNF zag ik daar een jongen met een hippe zwarte bril en een tekenblok. Dat kon niet anders dan Robbert zijn. Het bleek hem inderdaad. Tijdens de verschillende lezingen en workshopsessies tekende hij a la minute treffende en ook grappige visualisaties van wat er allemaal gebeurde. We raakten aan de praat en hij bedankte mij voor mijn doorverwijzingen. Als hij ooit iets voor mij kon doen, dan hoorde hij dat graag. Een leuk aanbod, maar ik had geen idee. Tot ik de dag erna bedacht dat ik wel graag een illustratie van zijn hand wilde hebben voor ‘Monologica’. 

Et voila! Dit is ‘m. Ik word er blij van als ik er naar kijk. En dat is heel wonderlijk gezien de tragiek in mijn stuk :-)

Link
 View high resolution
Had ik al gezegd dat Gerda Havertong en Poal Cairo de hoofdrollen gaan vertolken in mijn stuk? *pocht een eind in de rondte* Vandaag is de site van Hollandse Nieuwe 12 de lucht in gegaan. Met promofilmpje en alles. Ik kan het hier nog niet embedden, maar dat komt. Voor nu de meest belangrijke info op een rij. Monologica wordt gespeeld op woensdag 2 november om 19u en op donderdag 3 november om 22u. Beide keren in de Grote Zaal van het MC Theater op het Westergasterrein in Amsterdam. Regie: Ruurt de Maesschalk Spel: Gerda Havertong (Hélène, 68 jaar), Poal Cairo (Frank, 36 jaar), Dramaturgie: Renee Trijselaar Decor/kostuums: Rick Groters Het stuk duurt 45 min en voor de earlybirds; de kaartverkoop start op 1 oktober. *verder huppelt*

Had ik al gezegd dat Gerda Havertong en Poal Cairo de hoofdrollen gaan vertolken in mijn stuk? *pocht een eind in de rondte*

Vandaag is de site van Hollandse Nieuwe 12 de lucht in gegaan. Met promofilmpje en alles. Ik kan het hier nog niet embedden, maar dat komt. Voor nu de meest belangrijke info op een rij.

Monologica wordt gespeeld op woensdag 2 november om 19u en op donderdag 3 november om 22u. Beide keren in de Grote Zaal van het MC Theater op het Westergasterrein in Amsterdam.

Regie: Ruurt de Maesschalk Spel: Gerda Havertong (Hélène, 68 jaar), Poal Cairo (Frank, 36 jaar), Dramaturgie: Renee Trijselaar Decor/kostuums: Rick Groters

Het stuk duurt 45 min en voor de earlybirds; de kaartverkoop start op 1 oktober.

*verder huppelt*

Link
 View high resolution
Ik zit nu bijna vier maanden in het gastatelier van Broedplaats De Hulk in Almere-Haven. Een experiment, want waar heb ik, als schrijver, 50m2 vrije ruimte voor nodig? Ik heb doorgaans aan mijn laptop en een lekkere wandeling door het park genoeg. In ruil voor mijn aanwezigheid in De Hulk heb ik ‘Alles is 1’ bedacht, een project waarvoor ik alle kunstenaars hier heb geïnterviewd. Het werden diepte-interviews die uren duurden en die mij dichter bij iedereen hier (en mezelf) hebben gebracht. En mij een beetje part of the gang hebben gemaakt, want ‘of ik ook een driehoek wilde maken voor een gezamenlijk kunstwerk voor tijdens de Cultuurnacht van Almere?’ Ik ben doorgaans een bedenker van dingen en laat de uitvoering van alles graag aan andere mensen over. Behalve bij het schrijven van theater en bij het schrijven van mijn roman en bij het haken van hartjes en bij het maken van driehoeken dus blijkbaar. Misschien dat ik na mijn tijd hier toch maar eens op zoek ga naar een ruimte in Amsterdam. Ben ik toch meer een maker dan ik dacht… Ohja. Die hele kleine witte driehoek onderop, met al die tekst, dat is d’r.

Ik zit nu bijna vier maanden in het gastatelier van Broedplaats De Hulk in Almere-Haven. Een experiment, want waar heb ik, als schrijver, 50m2 vrije ruimte voor nodig? Ik heb doorgaans aan mijn laptop en een lekkere wandeling door het park genoeg.

In ruil voor mijn aanwezigheid in De Hulk heb ik ‘Alles is 1’ bedacht, een project waarvoor ik alle kunstenaars hier heb geïnterviewd. Het werden diepte-interviews die uren duurden en die mij dichter bij iedereen hier (en mezelf) hebben gebracht. En mij een beetje part of the gang hebben gemaakt, want ‘of ik ook een driehoek wilde maken voor een gezamenlijk kunstwerk voor tijdens de Cultuurnacht van Almere?’

Ik ben doorgaans een bedenker van dingen en laat de uitvoering van alles graag aan andere mensen over. Behalve bij het schrijven van theater en bij het schrijven van mijn roman en bij het haken van hartjes en bij het maken van driehoeken dus blijkbaar.

Misschien dat ik na mijn tijd hier toch maar eens op zoek ga naar een ruimte in Amsterdam. Ben ik toch meer een maker dan ik dacht…

Ohja. Die hele kleine witte driehoek onderop, met al die tekst, dat is d’r.

Link
 View high resolution
Soms kom je wel eens iemand tegen waarmee je 1 keer zo’n leuk gesprek hebt dat je daar maanden en soms jaren later nog met plezier aan terug kan denken. Zo’n anderhalf, twee jaar geleden ontmoette ik zo iemand. Tijdens een expertmeeting over Community Art georganiseerd door de mensen van De Verhalenkeuken kwam ik in gesprek met Kees Fortuin. Gek genoeg pas op de terugweg bij de bushalte hadden we een super-boeiend gesprek over ons vak; over het betrekken van bewoners, over het aantoonbaar maken van de veranderingen die we daarmee beogen, over ons hart voor de zaak en onze visie op het hoe van alles. Het was zo’n gesprek dat alle kanten op ging, maar waarin ik Kees telkens kon volgen in zijn verhaal en hij mij, als ik mij niet vergis, ook.  Ik loop al een tijdje met een idee voor een project rond en Kees plopte op in mijn hoofd. Ik mailde hem en hij wilde graag met mij afspreken want hij wist ‘nog heel goed wie ik was’. Vanochtend  spraken we af en het was weer zo’n te gek gesprek. Kees blijkt met allemaal mooie dingen bezig te zijn die aansluiten bij wat ik doe en wil gaan doen. Zo werkt hij samen met de mensen van Waardestromen en heeft hij een meetinstrument annex interventiemethode ontwikkeld om het vertrouwen van bewoners in hun eigen straat te onderzoeken en verhogen. Kees en ik lijken helemaal niet op elkaar, maar misschien dat we elkaar juist goed aan kunnen vullen. ‘Kees’, zei ik ‘volgens mij zit jij lekker in mijn blinde vlek.’ Ik ben heel benieuwd waar het allemaal toe gaat leiden, maar ik heb er zin in. Wie wil er nou niet een oplettende meedenker in zijn blinde vlek?

Soms kom je wel eens iemand tegen waarmee je 1 keer zo’n leuk gesprek hebt dat je daar maanden en soms jaren later nog met plezier aan terug kan denken. Zo’n anderhalf, twee jaar geleden ontmoette ik zo iemand. Tijdens een expertmeeting over Community Art georganiseerd door de mensen van De Verhalenkeuken kwam ik in gesprek met Kees Fortuin. Gek genoeg pas op de terugweg bij de bushalte hadden we een super-boeiend gesprek over ons vak; over het betrekken van bewoners, over het aantoonbaar maken van de veranderingen die we daarmee beogen, over ons hart voor de zaak en onze visie op het hoe van alles. Het was zo’n gesprek dat alle kanten op ging, maar waarin ik Kees telkens kon volgen in zijn verhaal en hij mij, als ik mij niet vergis, ook. 

Ik loop al een tijdje met een idee voor een project rond en Kees plopte op in mijn hoofd. Ik mailde hem en hij wilde graag met mij afspreken want hij wist ‘nog heel goed wie ik was’. Vanochtend  spraken we af en het was weer zo’n te gek gesprek. Kees blijkt met allemaal mooie dingen bezig te zijn die aansluiten bij wat ik doe en wil gaan doen. Zo werkt hij samen met de mensen van Waardestromen en heeft hij een meetinstrument annex interventiemethode ontwikkeld om het vertrouwen van bewoners in hun eigen straat te onderzoeken en verhogen.

Kees en ik lijken helemaal niet op elkaar, maar misschien dat we elkaar juist goed aan kunnen vullen. ‘Kees’, zei ik ‘volgens mij zit jij lekker in mijn blinde vlek.’

Ik ben heel benieuwd waar het allemaal toe gaat leiden, maar ik heb er zin in. Wie wil er nou niet een oplettende meedenker in zijn blinde vlek?

Link
 View high resolution
De afgelopen anderhalf jaar ben ik werkzaam geweest als projectleider van een Community Art project in Almere-Haven. ‘Ontmoeten in het Groen’ draait om de vormgeving van een kunstwandelroute door bewoners en kunstenaars. Een belangrijk uitgangspunt bij die vormgeving is dat de kunstwerken die langs de route komen ontmoeting uitlokken en faciliteren. Ik ben graag met nieuwe dingen bezig. Ik houd van fris en fruitig innoveren en daarom houd ik ook van de eerste fasen van een nieuw project, van het onderzoeken en ontdekken. Met ‘Ontmoeten in het Groen’ zitten we in de afrondende fase. Twee van de zes werken zijn inmiddels opgeleverd. De laatste vier kunstenaars zetten, samen met verschillende bewonersgroepen, nu de puntjes op de i zodat we voor het einde van dit jaar in een spetterende grande-finale de route kunnen openstellen voor het publiek. Vroeger was ik geen fan van afronden. Omdat ik mijn ogen zo de kost had gegeven in het begin van iets nieuws dacht ik uitgekeken te zijn op het eind ervan. Dat was voor ik van Marinus Knoope leerde wat het nut is van vieren van het afronden. In de Creatiespiraal beschrijft hij op eenvoudige wijze waarom het fijn en slim is om nieuwe dingen, wanneer ze niet meer zo nieuw voor je zijn, toch op een goede manier af te sluiten. Zo kun je bijvoorbeeld de vruchten plukken van je werk, lof oogsten, in reflectie leren van je proces en ontspannen na je harde werk. Wanneer je die fase overslaat en voor het afronden aan iets nieuws begint, loop je waardevolle kansen en ervaringen mis. Om van te leren en te genieten. Dus ik heb geleerd om beter af te ronden. Ik ben nog steeds fan van aan iets nieuws beginnen, maar waardeer het samen afsluiten nu veel meer dan vroeger. Wat niet wil zeggen dat ik niet -tegelijkertijd met het afronden- ook op zoek ben naar mijn volgende uitdaging. Want aan alles komt een eind en ik heb weer zin in iets nieuws. Wat dat nieuwe gaat zijn, weet ik nog niet. Ik neem de komende weken om mij daar op te oriënteren. Ik heb wel zo mijn ideeën, maar ben ook heel benieuwd wat er op mijn pad gaat komen. Onderzoeken en ontdekken naast afronden dus. Spannend!

De afgelopen anderhalf jaar ben ik werkzaam geweest als projectleider van een Community Art project in Almere-Haven. ‘Ontmoeten in het Groen’ draait om de vormgeving van een kunstwandelroute door bewoners en kunstenaars. Een belangrijk uitgangspunt bij die vormgeving is dat de kunstwerken die langs de route komen ontmoeting uitlokken en faciliteren.

Ik ben graag met nieuwe dingen bezig. Ik houd van fris en fruitig innoveren en daarom houd ik ook van de eerste fasen van een nieuw project, van het onderzoeken en ontdekken. Met ‘Ontmoeten in het Groen’ zitten we in de afrondende fase. Twee van de zes werken zijn inmiddels opgeleverd. De laatste vier kunstenaars zetten, samen met verschillende bewonersgroepen, nu de puntjes op de i zodat we voor het einde van dit jaar in een spetterende grande-finale de route kunnen openstellen voor het publiek.

Vroeger was ik geen fan van afronden. Omdat ik mijn ogen zo de kost had gegeven in het begin van iets nieuws dacht ik uitgekeken te zijn op het eind ervan. Dat was voor ik van Marinus Knoope leerde wat het nut is van vieren van het afronden. In de Creatiespiraal beschrijft hij op eenvoudige wijze waarom het fijn en slim is om nieuwe dingen, wanneer ze niet meer zo nieuw voor je zijn, toch op een goede manier af te sluiten. Zo kun je bijvoorbeeld de vruchten plukken van je werk, lof oogsten, in reflectie leren van je proces en ontspannen na je harde werk. Wanneer je die fase overslaat en voor het afronden aan iets nieuws begint, loop je waardevolle kansen en ervaringen mis. Om van te leren en te genieten.

Dus ik heb geleerd om beter af te ronden. Ik ben nog steeds fan van aan iets nieuws beginnen, maar waardeer het samen afsluiten nu veel meer dan vroeger. Wat niet wil zeggen dat ik niet -tegelijkertijd met het afronden- ook op zoek ben naar mijn volgende uitdaging. Want aan alles komt een eind en ik heb weer zin in iets nieuws.

Wat dat nieuwe gaat zijn, weet ik nog niet. Ik neem de komende weken om mij daar op te oriënteren. Ik heb wel zo mijn ideeën, maar ben ook heel benieuwd wat er op mijn pad gaat komen. Onderzoeken en ontdekken naast afronden dus. Spannend!

Loading posts...