Madame Primula

Soms kom je er (weer) achter dat ‘de dingen’ helemaal niet zo moeilijk hoeven te zijn. Dat er een plaats en tijd voor alles is en geduld een schone zaak.

Vorig jaar begin september wilde ik een schrijfworkshop geven tijdens het Natural Networking Festival. Dat leek me namelijk leuk en slim. Dat ik dat deed en vooral dat ik dat zou kunnen. Want het zou voor het eerst zijn, zo’n workshop.

In mijn hoofd werd het heel belangrijk dat ik het goed zou doen dus ik bedacht een concept (iets met korte verhalen) inclusief pedagogisch verantwoord programmaatje en verzamelde materiaal dat me nodig leek. Alles bij elkaar was ik er een paar dagen mee bezig. Voor een workshop van 2,5 uur. Ik maakte me druk. Ik maakte me zelfs zo druk dat ik de dag voor de workshop eigenlijk helemaal geen zin meer had. Waarom wilde ik dit ook alweer en waarom deed ik in godsnaam zo moeilijk?

Wonderwel werd mijn ‘geen zin’ verhoord door een gebrek aan aanmeldingen. Mijn workshop ging niet door en ik zat in de bossen van Drenthe met tassen vol materiaal naar de grond te kijken. Het voelde als een nederlaag. Saved by the bell door een gebrek aan deelnemers, maar waarom in godsnaam had ik het zover laten komen?

Afgelopen weekend was ik aanwezig tijdens een ander festival. ‘Feast of Friends’ in de bossen bij Vuren. Ik was door een van de organisatoren uitgenodigd om te komen. Of ik ook een Durftevragen workshop wilde geven? Maar natuurlijk! Twee dagen voor aanvang stond ik onder de douche toen ik ineens een schrijfworkshop voor me zag. Een heel simpele workshop gebasseerd op een van mijn hobbies, kaartjes schijven. 

Ik vroeg de organisatie of ik naast Durftevragen ook nog iets anders mocht doen. ‘Iets lichtvoetigs met kaartjes. Wat precies weet ik nog niet.’ Het mocht en ik besloot, met de ervaring van een jaar eerder nog in mijn lijf, om mij dit keer niet druk te maken. Ik bedacht een concept en liet het pedagogisch verantwoord programma achterwege. ‘Ik neem een doos leuk materiaal mee en mijzelf en dan kijk ik wel hoe het gaat.

Met een bak kaartjes, pennen, stiften, lijm en 42 mini-schrijfopdrachten ging ik op weg. Ik had alles in 3 uur voorbereid en wist niet precies hoe het zou (moeten) gaan, maar ik was vastberaden het in ieder geval naar mijn zin te hebben. Als er niemand zou komen kon ik in ieder geval lekker zelf aan de slag.

Op zaterdag wist ik nog niet precies hoe laat ik zondag aan de bak moest. En op zondag wist ik in de ochtend nog niet precies wat ik in de middag zou zeggen of doen. Zouden er uberhaupt wel mensen komen?

Precies op het juiste moment, net toen ik zin kreeg om te beginnen, bevond ik mij midden op het grote veld. Er zaten wat mensen te eten, er speelden kinderen verderop, er klonk lekkere muziek uit de circustent. Ik begon mijn doos uit te pakken op een van de lange tafels. ‘Hoe zal ik dit eens gaan doen?’ Ik zei het hardop en iemand voelde zich aangesproken. Misschien was het slim als ik de tafels nou zo en dat ik dan de banken zus? We sjouwden tot het goed leek en er ineens een workshop ruimte was ontstaan. Midden in de buitenlucht. ’Ga je zo beginnen? Wacht je wel op mij?’ De mensen hadden zin en ik ook.

Toen alle plekken bezet waren stak ik van wal. Ik begon een verhaal over social media en mijn behoefte om tussen al mijn virtuele geweld ook af en toe via slakkenpost van mij te laten horen. Dat ik daar op dat moment deze mensen ook wilde laten delen in mijn kaartjes-schrijf-vreugde. Het ging vanzelf. De woorden rolden uit mijn mond en mijn materiaal sprak voor zich. Voor ik het wist was iedereen bezig en zat ik achterover. Met verbazing zag ik wat er gebeurde. En dat ik helemaal niet meer nodig was. Ik liep rond, bewonderde, kletste, at chipsjes en ik genoot. Wat een verschil met vorig jaar!