Madame Primula

Mijn naam is Marrije Prins. Hier verzamel ik alles wat me raakt. Zowel in mijn werk als prive.

Denk je dat ik iets voor je kan betekenen?

Bel +31(0)6-46120474 of mail marrije at madameprimula.nl. Meer weten? Kijk hieronder...

Search

Meer...

Vind mij op

Wat ik leuk vind

More liked posts

Sinds vorige week hobbel ik op regelmatige basis met een liftvol anderen naar de zesde verdieping van het VU gebouw aan De Boelelaan. Om college te volgen.

*glundert*

In 2005 leerde ik, door een onverwachte romance met het concept anti-kraak wonen, hoe aangenaam het is om met weinig spullen om je heen te leven. Ik had een voormalige directiekamer aan de Prins Hendrikkade omgetoverd tot een woon- en slaapkamer annex balzaal van 70 m2 waar bijna niets in stond. Een bed, een ladenkast, een tafel, twee stoelen en zes glazen. Ongeveer. Bevrijdend was het. Geen spullen, geen zorgen.

In 2006 woonde ik alweer ‘gewoon’ en groeide mijn verzameling spullen als kool. Voor ik er erg in had kon ik weer kiezen uit wel 4 verschillende soorten glazen voor mijn thee en limonade. Een wonderlijk proces dat ik de afgelopen jaren regelmatig probeer te beïnvloeden  Elk half jaar loop ik door mijn huis, snuffel ik door keukenkastjes, kledingkasten en ladekasten op zoek naar datgene (meestal kleding en ‘rommel’) waar ik mij niet meer verbonden mee voel. Weggooien of  weggeven en opgelucht ademhalen. Minimaliseren noemen ze dat tegenwoordig.

Aan mijn boeken kwam ik nooit. Want boeken zijn heilig. Die verzamel je tot je dood. Tot ik het van de zomer op mijn heupen kreeg en rigoreus meer dan honderd boeken op een stapel legde. Weggooien of weggeven? Ik besloot een feestje te organiseren; een Bitterballen Boekenbal met onderstaande tekst in de invite:

"In het kader van een grote zomerschoonmaak (a), omdat ik ga beginnen aan de Master Sociaal Culturele Antropologie (b) en omdat er eigenlijk nooit een excuus nodig is om bitterballen te eten (c) geef ik een feest. Kom je ook?

Het idee is simpel. Ik regel bitterballen (+ witte wijn) en boeken. Boeken die mij ooit dierbaar waren en die ik nu graag doorgeef aan iemand anders. Het enige wat jij hoeft te doen (als je komt) is een tas meenemen. Voor alle boeken die je mooi, spannend, bijzonder, leuk of handig lijken. Voor jezelf of voor een ander.”

Heerlijk was het! Niet alleen vanwege de bitterballen en de wijn, maar vooral ook omdat we spraken over de boeken in ons leven. Welke dierbaar zijn en waarom en hoe dat zo gekomen is. Heel fijn en bijzonder bovendien.

Your Bricks is begonnen! En wat ben ik trots. Op onze deelnemers. Op onze teamleiders, vrijwilligers, medewerkers, partners, inspiratoren. Het wordt een heel heel groot feest de komende maanden. *dankbaar het hoofd buigt*

Your Bricks gaat over ideeën voor een betere wereld. Maar hoe zorg je d’r nou voor dat je het beste idee verzint dat jij op dat moment kunt verzinnen? 

Een beter milieu begint bij jezelf! leerde ik op de basisschool. Die zin rinkelt nog regelmatig door mijn hoofd. Tegenwoordig weet ik dat een betere wereld ook bij jezelf begint. Omdat we allemaal met elkaar verbonden zijn. Hoe klein ook, elke stap in de goede richting is er eentje. Of je nu bouwt aan een betere wereld of bouwt aan een betere jij. Bij Your Bricks kan het allebei en daarom bouw ik daar sinds een paar maanden als projectleider aan mee.

Ben of ken jij iemand tussen de 16 en 25 jaar met een idee voor een betere wereld? Bij Your Bricks ontwikkel je de ondernemersskills om echt aan de slag te gaan!

Je idee inzenden kan tot en met 15 maart aanstaande :-)

Eindelijk alles bij elkaar! Er is een website over het Poverty Requiem op 25 november aanstaande. Nog drie weken te gaan :-)

Joeghee! Seats2Meet #s2m Utrecht biedt ons repetitieruimte voor het #PovertyRequiem!

25 november 2012
Eind november gaat er iets bijzonders gebeuren. In het kader van de Culturele Zondag in Utrecht (tevens het startsein van de landelijke Week van de Armoede) zullen 120 mensen middenin Hoog Catharijne ten overstaan van het winkelend publiek het Poverty Requiem ten gehore brengen.

Armoede verklankt
In het Poverty Requiem worden de verschillende manieren waarop armoede zijn uitwerking heeft op de mens verklankt. Het lijden, de woede, de rouw, de humor en de hoop worden hoorbaar en voelbaar via muziek. In 2000 beloofden de 189 lidstaten van de Verenigde Naties om binnen vijftien jaar de armoede in de wereld flink terug te dringen. In 2007 werd het Poverty Requiem wereldwijd meer dan 53 keer uitgevoerd om iedereen erop te wijzen dat de termijn voor het houden van die belofte half verstreken was. Met het einde van 2012 in zicht willen we het Poverty Requiem weer laten klinken. Omdat armoede de wereld nog niet uit is en de millenniumdoelen bij lange na nog niet behaald.

Sociale overwaarde
Deze uitvoering van het Poverty Requiem zal anders dan anders tot stand komen. Een uitvoering van deze omvang kost doorgaans 10 tot 15 duizend euro. Dat geld is er niet. Toch gaat deze uitvoering er komen. Omdat we dat willen, omdat we er zin in hebben en omdat we geloven dat het ook anders kan. Met de hulp van mensen en organisaties die met ons mee willen denken en doen. Met wat zij in huis hebben.

Durftevragen
Nee hebben we en ja kunnen we krijgen. Als we vragen waar we naar op zoek zijn. Dus vandaar een wensenlijstje. Dit is wat we nodig hebben. Ben of ken jij iemand die ons met iets van deze lijst kan helpen? Bel of mail mij via 06-46120474 of povertyrequiem2511@gmail.com.

Hier vind je ons wensenlijstje.

Kijk eens wie er mee gaat doen! SuperJiska! #PovertyRequiem #Productieteam #KickAss #CMV

Mensen…*dramatische stilte laat vallen* Koop dit boek. *geen aandelen heeft* (Taken with Instagram)

Hoe gezellig moet dit zijn geweest! #CommunityArt Vooral wachten op de making of op het eind. Erg leuk!

Nog zo’n geweldig filmpje over ‘the joy of books’ :-) #melike

Soms kom je er (weer) achter dat ‘de dingen’ helemaal niet zo moeilijk hoeven te zijn. Dat er een plaats en tijd voor alles is en geduld een schone zaak.

Vorig jaar begin september wilde ik een schrijfworkshop geven tijdens het Natural Networking Festival. Dat leek me namelijk leuk en slim. Dat ik dat deed en vooral dat ik dat zou kunnen. Want het zou voor het eerst zijn, zo’n workshop.

In mijn hoofd werd het heel belangrijk dat ik het goed zou doen dus ik bedacht een concept (iets met korte verhalen) inclusief pedagogisch verantwoord programmaatje en verzamelde materiaal dat me nodig leek. Alles bij elkaar was ik er een paar dagen mee bezig. Voor een workshop van 2,5 uur. Ik maakte me druk. Ik maakte me zelfs zo druk dat ik de dag voor de workshop eigenlijk helemaal geen zin meer had. Waarom wilde ik dit ook alweer en waarom deed ik in godsnaam zo moeilijk?

Wonderwel werd mijn ‘geen zin’ verhoord door een gebrek aan aanmeldingen. Mijn workshop ging niet door en ik zat in de bossen van Drenthe met tassen vol materiaal naar de grond te kijken. Het voelde als een nederlaag. Saved by the bell door een gebrek aan deelnemers, maar waarom in godsnaam had ik het zover laten komen?

Afgelopen weekend was ik aanwezig tijdens een ander festival. ‘Feast of Friends’ in de bossen bij Vuren. Ik was door een van de organisatoren uitgenodigd om te komen. Of ik ook een Durftevragen workshop wilde geven? Maar natuurlijk! Twee dagen voor aanvang stond ik onder de douche toen ik ineens een schrijfworkshop voor me zag. Een heel simpele workshop gebasseerd op een van mijn hobbies, kaartjes schijven. 

Ik vroeg de organisatie of ik naast Durftevragen ook nog iets anders mocht doen. ‘Iets lichtvoetigs met kaartjes. Wat precies weet ik nog niet.’ Het mocht en ik besloot, met de ervaring van een jaar eerder nog in mijn lijf, om mij dit keer niet druk te maken. Ik bedacht een concept en liet het pedagogisch verantwoord programma achterwege. ‘Ik neem een doos leuk materiaal mee en mijzelf en dan kijk ik wel hoe het gaat.

Met een bak kaartjes, pennen, stiften, lijm en 42 mini-schrijfopdrachten ging ik op weg. Ik had alles in 3 uur voorbereid en wist niet precies hoe het zou (moeten) gaan, maar ik was vastberaden het in ieder geval naar mijn zin te hebben. Als er niemand zou komen kon ik in ieder geval lekker zelf aan de slag.

Op zaterdag wist ik nog niet precies hoe laat ik zondag aan de bak moest. En op zondag wist ik in de ochtend nog niet precies wat ik in de middag zou zeggen of doen. Zouden er uberhaupt wel mensen komen?

Precies op het juiste moment, net toen ik zin kreeg om te beginnen, bevond ik mij midden op het grote veld. Er zaten wat mensen te eten, er speelden kinderen verderop, er klonk lekkere muziek uit de circustent. Ik begon mijn doos uit te pakken op een van de lange tafels. ‘Hoe zal ik dit eens gaan doen?’ Ik zei het hardop en iemand voelde zich aangesproken. Misschien was het slim als ik de tafels nou zo en dat ik dan de banken zus? We sjouwden tot het goed leek en er ineens een workshop ruimte was ontstaan. Midden in de buitenlucht. ’Ga je zo beginnen? Wacht je wel op mij?’ De mensen hadden zin en ik ook.

Toen alle plekken bezet waren stak ik van wal. Ik begon een verhaal over social media en mijn behoefte om tussen al mijn virtuele geweld ook af en toe via slakkenpost van mij te laten horen. Dat ik daar op dat moment deze mensen ook wilde laten delen in mijn kaartjes-schrijf-vreugde. Het ging vanzelf. De woorden rolden uit mijn mond en mijn materiaal sprak voor zich. Voor ik het wist was iedereen bezig en zat ik achterover. Met verbazing zag ik wat er gebeurde. En dat ik helemaal niet meer nodig was. Ik liep rond, bewonderde, kletste, at chipsjes en ik genoot. Wat een verschil met vorig jaar!

Workshopje voorbereiden:) #kaartenschrijven bij Feast of Friends 2012

Hoe verschrikkelijk lief en ontroerend; ‘a secret secondhand bookstore’ in een appartement in New York. #melike

Loading posts...